بالاخره بعد از مدتها يك نفر حاضر  شد از دانشگاه آزاد دفاع كند.

صادق زيباكلام استاد علوم سياسي دانشگاه تهران حاضر شد در دفاع از دانشگاه آزاد با عباس سليمي نمين مناظره كند.

هر چند از اهداف پشت پرده ي اين ابراز تمايل نمي توان چشم پوشي كرد اما نكته اي كه در سخنان زيباكلام جالب به نظر مي رسد اين ادعاي اوست كه " دانشگاه آزاد را بهترين الگوي توسعه ي سياسي بعد از انقلاب " مي داند.

با وجود اينكه شخصا براي زيباكلام احترام قائلم اما تناقض در اين ادعاي او به قدري است كه اجازه ي سكوت در برابر آن را نمي دهد. آقاي زيباكلام بايد پاسخ دهند با وجود سيستم و فضاي پليسي و امنيتي حاكم بر دانشگاه آزاد كه هرگونه انتقاد از مديريت آن به شدت سركوب مي شود؛ اين دانشگاه چطور مي تواند الگوي توسعه يافتگي سياسي باشد؟

لازم به يادآوري است كه در دوران استيلاي جريان دوم خرداد - جريان مطبوع آقاي زيباكلام - دانشگاه آزاد به عنوان نماد «مدیریت غیرشفاف، عدم چرخش قدرت، ریاست مادام العمر و عدم ایجاد فضای مناسب برای فعالیت دانشجویان»  آماج حملات شديد وي و همفكرانش قرار گرفته بود.

با اين اوصاف بيجا نيست اگر از آقاي دكتر زيباكلام بخواهيم كه حرمت علم را نگاه دارند و ساحت آن را آلوده به بازيهاي سياسي نكنند.

بالاخره خاتمي بازنشسته شد. آري نام خاتمي هم به جمع ورشكستگان سياسي اضافه شد.

با گذشت تنها چند روز از برگزاري انتخابات مجلس هشتم و تكميل پيروزي مطلق معتقدان به اصول و ارزشهاي انقلاب اسلامي، پس لرزه هاي شكست مدعيان اصلاح طلبي با اعلام بازنشستگي سياسي محمد خاتمي - رهبر ظاهري جريان رفورميسم در ايران - آغاز شد.

بي شك از نگاه ناظران منصف، عمر سياسي محمد خاتمي سالها پيش به پايان رسيده و به تبع آن گفتمان اصلاح طلبي كه زماني در روياهاي پريشان غربزدگان مي رفت تا به گفتمان پيروز و همه گير ايران تبديل شود؛ از درون متلاشي شده بود.

اما پرسش اينجاست كه آيا بهتر نمي بود اگر محمد خاتمي عقلانيت امروز را همان چند سال پيش كه نشانه هاي آشكار فروپاشي جريان متزلزل اصلاح طلبي و رويگرداني مردم از اين مولود نامبارك نمايان شد، به خرج مي داد و اين همه هزينه براي برپايي بنيادهاي بي حاصلي مانند باران، سفرهاي پر حرف و حديث با آن مسايل دور از شان يك روحاني ( بخوانيد روحاني نما ) به خارج از كشور، سفرهاي استاني تبليغاتي پر خرج و ... از جيب ملت نمي كرد.

با اين همه تجربه نشان داده است كه نمي توان به سخنان مدعيان اصلاح طلبي اعتماد كرد و بهاي چنداني داد و ويژگي شخصيتي اعضاي اين جريان به گونه اي است كه اگر ذره اي حتي به اندازه ي سر سوزن احتمال دهند كه در انتخابات آينده مردم به آنها روي خوش نشان خواهند داد بي هيچ درنگي وارد عرصه خواهند شد.

نكته ي پاياني آنكه سخن در اين باب بسيار است و فرصت اندك اما تنها مي توان اميدوار بود كه ساير رهبران آشكار و پنهان جريان فوق نيز بتوانند به عقلانيت خاتمي نزديك شوند و به اين حقيقت برسند كه كاخ پوشالي بافته ي ذهن آنان فرو ريخته و اصلاح طلبي امروز چيزي بيش از يك لاشه ي متعفن نيست. اصلاحات مرد؛ زنده باد مردم ...