به نام خدا

چند سال پیش بود که آن سرکرده ی اصلاح طلبان و نماینده ی رییس مجلس ششم، در نطقی اصلاح طلبانه مردم شریف و با فرهنگ ایران را « لشکر قابلمه به دست » خواند. باز هم چند سال پیش بود که آن دیگری که اتفاقا بازهم از سران اصلاح طلبان و باز هم اتفاقا نماینده ی مجلس ششم بود، در نطق اصلاح طلبانه ی دیگری عنوان کرد « اگر مرگ موش هم توزیع کنند ملت ایران صف می کشند » و دیر زمانی از اظهار نظر دبیرکل وقت حزب افراطی مشارکت و نایب رییس اول مجلس ششم نمی گذرد که پس از شکست جریان مطبوعش در انتخابات ریاست جمهوری نهم ملت ایران را به نادانی متهم کرد. آری این نگاه اصلاح طلبان آن روز به ملت با فرهنگ و شرافتمند ایران بود.

اما امروز متن مقابل را بخوانید: " شما فکر کردید با گفتن این حرفها می توانید نظر مردم را نسبت آقای خاتمی برگردانید؟ من مطمئنم که حتی یک درصد از حرفهای شما هم درست نیست. آقای احمدی نژاد در این کشور به جز « یک سری گرسنگان اتیوپی » حامی ای ندارد. او فقط سرمایه کشور رو هدر داده. اونهایی که از ایشون طرفداری می کنند « اوج بی سوادی و بی اطلاعی » خود رو از وضعیت جامعه به مردم اعلام می کنند. "

نقل قول بالا پاسخ یکی از حامیان جناب خاتمی – نامزد اصلاح طلبان افراطی در انتخابات ریاست جمهوری آینده – در پاسخ به انتقادات وارد شده به محمد خاتمی است. « گرسنگان اتیوپیایی » ، « اوج بی سوادی و بی اطلاعی »؛ آری یکبار دیگر و پس از آنکه گوشهای ملت ایران برای چهار سال به شنیدن ادبیات خدمتگزاری و نوکری مردم از سوی منادیان گفتمان حاکم – اصولگرایی - عادت کرد بود؛ بار دیگر و با نزدیک شدن به انتخابات ریاست جمهوری و اعلام حضور محمد خاتمی در این انتخابات، شاهد بازگشت مجدد ادبیات خاتمی به عرصه ی سیاست کشور هستیم.

بار دیگر نمونه هایی از این ادبیات را با هم مرور می کنیم: « لشکر قابلمه به دست » ، « صف کشیدگان برای مرگ موش » ، « گرسنگان اتیوپیایی » ، « بی سوادان و بی اطلاعان ». آری اصلاح طلبان هنوز وارد گود رقابت نشده فحاشی و توهین را آغاز کرده اند و چه راه چاره که فحاشی و توهین به ملت ایران جزء تفکیک ناپذیر گفتمان آنان است و در این حالت تفاوتی نمی کند که ملت ایران لشکر قابلمه به دست نامیده شوند و یا بیش از 17 میلیون تن از رای دهندگان ایرانی که به گفتمان عدالت طلبی رای داده اند – و در این 4 سال مسلما بر تعداد آنان بسیار افزوده شده است - « گرسنگان اتیوپیایی و بی سوادان و بی اطلاعان » نامیده شوند.

بررسی دلیل انتخاب این ادبیات از سوی اصلاح طلبان نیاز به مجالی دیگر دارد فقط همین مقدار باید دانست که عقده ی حقارت و خود کم بینی در برابر بیگانگان یکی از ضروری ترین ملزومات ورود به پادگان اصلاح طلبی است.

با کمال تاسف باید گفت، این ادبیات سخیف تا پایان انتخابات ریاست جمهوری دهم و – ان شاء الله – شکست اصلاح طلبان همچنان در فضای سیاسی کشور وجود خواهد داشت و راهی به جز تحمل زجرآور آن وجود ندارد.