به نام خدا

همیشه موسیقی سنتی ایرانی را دوست داشتم. یک معنویت و احساس آرامش خاص دارد که در کمتر چیزی مشابهش را می توان یافت. از میان خوانندگان این موسیقی هم علاقه ی زیادی به کارها و صدای محمدرضا شجریان داشتم.

به همین نسبت سعی می کردم همیشه جدیدترین آلبومهایش را بخرم و مخصوصا هنگام رانندگی از گوش دادن به آنها لذت می بردم. با اتفاقاتی که بعد از انتخابات رخ داد دو دل بودم که آنها را نگه دارم یا اینکه از بین ببرم. با خودم فکر کردم که طرف نظرش را ابراز کرده خیانت که نکرده و از این حرفها... با این استدلالها خودم را راضی کردم نگهشان دارم.

اما بعد از مصاحبه ای که استاد سابق موسیقی سنتی ایران با تلویزیون وزارت خارجه ی دولت جنایتکار و کودتاگر آمریکا انجام داد متوجه شدم که تصمیمم غلط بوده. نمی خواهم صدای یک وطن فروش را موقع گوش بدهم بخاطر همین تمام کاستهایش را از بین بردم.

دوستان، شجریان یک روزی استاد موسیقی ایرانی بود آن دوران تمام شد. شجریان امروز فقط و فقط یک وطن فروش است چیزی در حد مبتذل خوانهای لس آنجلسی نه بیشتر. ارزشش را ندارد وقت را برای گوش دادن به کارهای او هدر بدهیم.

من بایکوتش کردم، تحریم! شما چطور؟