دنیای سیاست دنیای بی رحمی است مخصوصا اگر سیاست براساس آموزه های اُموی باشد که توسل به هر اقدام را برای رسیدن به هدف که همانا سود بیشتر شخصی و یا حزبی است ؛ مشروع و پسندیده می داند . این متد فکری توسط گروههایی به عنوان راهبرد اساسی و منطقی مورد ستایش قرار می گیرد تا جایی که عده ای معنای حقیقی سیاست را رسیدن به منافع از هر راه ممکن معرفی می کنند و عقیده دارند هر تفکری که خارج از این طرز فکر باشد و یا بر آن منتقد باشد نمی تواند بر خود نام سیاست بگذارد . در ایران ما ؛ با وجود گذشت بیش از 1300 سال از افول حکومت امویان هنوز هم این تفکر منادیان و پیروان فراوانی برای خود دارد .

 آقای عزت الله سحابی عضو شورای مرکزی جبهه ی نیروهای ملی - مذهبی در میتینگ سیاسی که به بهانه ی چهارمین سالگرد فوت پدرشان برگزار کرد بودند ، دولت جدید را مورد بدترین و ناجوانمردانه ترین تاخت و تازها و تهمت ها ی واهی قرار دادند و تقریبا همه ی اقدامات دولت نهم در چند ماه گذشته از قبیل سفرهای استانی ، طرح سهام عدالت ، سیاست های اقتصادی و هر مورد دیگری را که تصور شود به زیر سوال بردند و آنرا زمینه ساز از هم پاشیدگی اقتصاد کشور معرفی کردند . این همه در حالی بود که ایشان با تمام توان و انرژی خود سعی داشتند تا سیاستهای اقتصادی دولت اصلاحات (؟!) را که موجب افزایش فاصله ی طبقاتی و افزایش لجام گسیخته ی فساد و تبعیض در کشور بود ؛ مترقی و رو به جلو معرفی کنند .

ایشان با اشاره به افت شاخصهای بورس در ماههای اولیه ی آغاز به کار دولت عدالت طلب ؛ آنرا نتیجه ی مستقیم رای مردم به اصولگرایان و بالخصوص آبادگران می داند ، البته ایشان هیچ اشاره ای به تغییر و تحولات مدیریتی بازار سهام نمی کنند که نتیجه ی طبیعی آن افت مقطعی شاخصهاست و بدتر از آن اینکه در این سخنرانی هیچ اشاره ای به افزایش کم سابقه این شاخصها در ماههای بعد نمی شود . ایشان همچنین سفرهای استانی هیئت دولت را باعث ریخت و پاش و اسراف معرفی می کنند و آن را به شدت مورد انتقاد قرار می دهند بدون اینکه اشاره ای به دوران هشت ساله ی حاکمیت همفکرانشان بر کرسی قدرت در کشور کنند که همراه با بی سابقه ترین ریخت و پاش ها از کاخ نشینی گرفته تا بذل و بخشش هدایای آنچنانی به نزدیکان و ... زاده ها و از تعطیلات ملوکانه ی وزرا و خانواده و خویشاوندان آنان گرفته تا سفرهای پر هزینه ی خارجی و خالی از هر گونه استدلال منطقی آنان .

آقای سحابی همچنین هیچ پاسخی به این پرسش نمی دهند که چرا مردم ایران اقدامات چند ماهه ی دولت آبادگر را بسیار پر بارتر و ملموس تر از دوران هشت ساله ی اصلاحات (؟!) مورد حمایت ایشان می دانند ؟ به هر حال اظهار نظر و انتقاد از عملکرد دولت جزو حقوق هر شهروند در ایران به حساب می آید و نمی توان به دلیل اظهار نظر متعرض کسی شد هر چند که این اظهارات خالی از هرگونه منطق و دلیلی باشد و صرفا از روی احساسات و در راستای اصول اولیه ی سیاست اموی باشد ، اما نکته تاسف برانگیز آنجاست که ایشان تنها به توهین و تهمت بسنده نمی کنند و با کمال تاسف درصدد تحریف واقعیات مبتنی بر اسناد و مدارک غیر قابل انکار هم برمی آیند تا جایی که اعلام می کنند : بودجه ی جاری در سال 85 با رشد چشمگیری مواجه شده است !!! این در حالی است که کمتر کسی است در ایران که از این مسئله مطلع نباشد که برای نخستین در تاریخ ایران دولت آبادگر در تنظیم لایحه ی بودجه ی خود ، بودجه جاری را کاهش  داده و در عوض بر میزان بودجه ی عمرانی که صرف سازندگی و تکمیل زیرساختها خواهد شد افزوده است !

در هر صورت این اظهارات و تهمت های نا جوانمردانه ی آقای سحابی در ذیل استراتژی موسوم به " سیاست اموی " قابل توجیه است اما در این خصوص چند پرسش مطرح است و آن اینکه ؛ آیا به راستی زمان آن فرا نرسیده است که مردم را نادان فرض نکنیم و به نظر و رای آنها احترام بگذاریم ؟ آیا زمان آن نرسیده است تا برای تاختن به جریان و طرز فکری مخالف ، از واقعیات بهره بجوییم ؟ آیا هنوز دوران توقف در خواب و رویا به سر نیامده است ؟ آیا زمان آن نرسیده است که بپذیریم مردم می توانند افکاری جدا و حتی در تضاد با افکار ما داشته باشند ؟ آیا نباید پذیرفت که توده ی مردم میتوانند دغدغه هایی مخالف دغدغه های ما داشته باشند ؟ بیایید با مردم صادق تر باشیم ، آقای سحابی به عنوان یک فرد تحصیلکرده با منطق آشتی کنید .