دوران شهرداری دکتر احمدی نژاد در شهر تهران یکی از منحصر به فردترین و بی سابقه ترین اَشکال مدیریتی در طول تاریخ جمهوری اسلامی ایران بود .

گذشته از روی کار آمدن افراد متخصص به جای پسرخاله ها و آقازاده ها در پستهای مدیریتی که می توان آن را نوعی تابوشکنی از روابط فاسد حاکم بر ادارات حکومتی در چند سال اخیر دانست و گذشته از بازگشت احساس مسئولیت و انگیزه به بدنه ی کارمندان شهرداری که حاضر نبودند حتی یک روز را بدون انجام وظایفشان از دست بدهند و نیز گذشته از کاهش بی سابقه ی آمار فسادها و ریخت و پاشهای مدیران که با بهانه های گوناگون در سالهای گذشته انجام می شد ، عزم شهرداری برای وارد نشدن در دعواها و جنجالهای سیاسی ؛ که ورود به آن حوزه دولت هشت ساله ی اصلاحات (؟!) و مجلس ششم و همچنین شوراهای اسلامی شهر تهران در دور نخست را به فرصت سوزی و عدم بازدهی کشانده بود ؛ از تصمیمات شجاعانه ، مبتکرانه و جالب شهرداری بود .

افزایش شناخت مردم نسبت به دیدگاههای دکتر احمدی نژاد و احساس آنها مبنی بر یگانگی با این دیدگاهها ، موجب جلب اعتماد عمومی به برنامه های ایشان و انتخاب دکتر به مقام ریاست جمهوری اسلامی ایران شد . با ورود منتخبان مردم به ساختمان ریاست جمهوری ( و نه کاخ ریاست جمهوری ) اعتقادات آنها هم وارد این ساختمان شد و رکود چند ساله ی حاکم بر آن را به هم زد ، همراه با این تحولات ، تحولی دیگر هم در مدیران و وزرای دولت ایجاد شد و آن پرداختن به مسئولیتها و وظایف قانونی خود به جای درگیر شدن در جنجالهای بی فایده ی سیاسی با گروههای مخالف بود و به این ترتیب دولت منتخب مردم از دامی که در سالهای نه چندان دور اصلاح طلبان را گرفتار خود ساخته بود ، رهایی یافت .

با وجود شادمانی و ابراز رضایت مردم و صاحب نظران منصف از این تصمیم دولت که به افزایش کم سابقه ی بازدهی دولت و به تبع آن افزایش سطح رضایت مندی مردم انجامیده است ، در کمال تعجب شاهد هیاهوها و فشارهای جریانی هستیم که سعی دارد تا با ایجاد فضای جنگ روانی ، دولت را مجبور کند تا این عهد خود را بشکند و با ورود به بازیهای سیاسی عملا از انجام وظایف خود در توزیع عدالت در جامعه باز بماند تا به این ترتیب همان بلایی که در سالهای قبل دامان جریان مذکور را گرفت ، دامن گیر دولت اصولگرا شود .

این همه نمایان گر تولد حرکتی موذیانه برای به شکست کشاند جریان عدالت طلبی در کشور است ، اما موضوع زمانی جذابتر می شود که بشنویم کسانی نیز هستند که این عهد دولت را به عنوان نقطه ی ضعف آن مورد انتقاد قرار می دهند و عدم اتلاف وقت مسئولان اجرایی برای شرکت در مباحث نظری و جنگهای حزبی را به حساب عدم پاسخگویی آنان می گذارند و ایشان را به استغفار از اتخاذ این رویکرد فرا می خوانند . نمونه ی بارز این گونه تحریف و تغییر ارزشها را می توان در وزنامه ی جدیدالتاسیس " اعتماد ملی " ( که امتیاز آن در روزهای آخر عمر دولت سابق و به صورت فوق العاده و خارج از برنامه به شیخ مهدی کروبی اعطا شد ) شاهد بود .

نویسنده ی این روزنامه در یکی از مقالات خود با زیر سوال بردن سکوت رییس جمهوری و وزرا در برابر بداخلاقی های سیاسی که نبست به دولت صورت می گیرد ، آن را نشانه ای بر عدم عزم دولت برای خدمت به مردم معرفی می کند !!! این در حالی است که همانطور که پیشتر اشاره شد ، بسیاری دلیل عدم کارآیی دولت هفتم و هشتم و همینطور مجلس ششم را ، فدا کردن همه ی امور برای پرداختن به بازیها و درگیری های سیاسی می دانند که به هیچ وجه جزو وظایف آنها به حساب نمی آمده است . البته دلیل این گونه تحریف ارزشها از سوی روزنامه ی آقای کروبی کاملا واضح و هویداست و آن چشم دوختن و دندان تیز کردن ایشان برای پست ریاست جمهوری دور بعد است !